شرکت نگین تندیس الماس با انتخاب سدان پلاگین هیبرید بیوایدی چین پلاس، خونی تازه در رگهای ناوگان تاکسیرانی جاری میکند و قرار است این خودروی امتحانپسداده را در تیراژ بالا به خیابانهای ایران بفرستد.
احتمالا شما هم خبر ورود بیوایدی چین پلاس (BYD Qin Plus) به ناوگان تاکسیرانی را شنیدهاید؛ اتفاقی که اگر درست مدیریت شود، میتواند چهره شهرهای ما را تغییر دهد. شرکت نگین تندیس الماس مسئولیت واردات این سدان پلاگین هیبرید را بر عهده گرفته و قصد دارد آن را در دو نسخه متفاوت راهی جادهها کند. نکته مهم اینجاست که ما با یک خودروی آزمایشی طرف نیستیم؛ چین پلاس در کشورهای متعددی لباس تاکسی بر تن کرده و دوام فنی خود را در شرایط سخت کاری نشان داده است. این خودرو قرار است در دو تیپ فنی ۵۵ و ۱۲۸ عرضه شود که این اعداد صرفاً یک نامگذاری ساده نیستند، بلکه نشاندهنده برد حرکتی خودرو در حالت تمام برقی هستند. بیایید کمی دقیقتر و بدون تعارف به زیر کاپوت این خودرو نگاه کنیم، جایی که تفاوت اصلی رقم میخورد.
بسیاری از افراد تصور میکنند خودروهای پلاگین هیبرید (PHEV) پیچیدگیهای عجیبوغریبی دارند، اما داستان سادهتر از این حرفهاست. هر دو تیپ این خودرو از یک پیشرانه بنزینی ۱.۵ لیتری تنفس طبیعی بهره میبرند که به تنهایی ۹۹ اسب بخار قدرت و ۱۲۶ نیوتنمتر گشتاور تولید میکند. شاید با خودتان بگویید این اعداد برای یک سدان امروزی کم به نظر میرسد، اما اشتباه نکنید؛ اینجا دقیقاً همان جایی است که جادوی تکنولوژی هیبرید نمایان میشود. موتور بنزینی در این سیستم بیشتر نقش یک ژنراتور یا «پاوربانک سیار» را بازی میکند و بار اصلی حرکت بر دوش موتور الکتریکی قدرتمندی است که ۱۶۰ اسب بخار قدرت و ۲۱۰ نیوتنمتر گشتاور دارد. ترکیب این دو یعنی شما در شروع حرکت و ترافیکهای شهری، شتاب و کشش یک خودروی اسپرت را با مصرف سوخت یک موتورسیکلت تجربه میکنید. شتاب صفر تا ۱۰۰ هر دو نسخه ۷.۶ ثانیه اعلام شده که برای یک تاکسی، فراتر از حد نیاز و فوقالعاده است.
وقتی باتری خالی شود، موتور بنزینی وارد مدار شده و خودرو مانند یک ماشین هیبرید معمولی به کار ادامه میدهد و همزمان باتری را شارژ میکند. همچنین چون موتور بنزینی کمتر و در دورهای پایینتر کار میکند، استهلاک آن به مراتب کمتر از خودروهای تمام بنزینی است. تفاوت اصلی دو مدل وارداتی در ظرفیت باتری است؛ نسخه ۱۲۸ دارای پک باتری ۱۵.۸ کیلووات ساعتی است که برد بیشتری میدهد، در حالی که نسخه ۵۵ به باتری ۷.۶۸ کیلووات ساعتی مجهز شده است.
از بحث فنی که بگذریم، داخل کابین با لیستی از امکانات روبرو میشویم که برای راننده تاکسی و مسافر رفاه خوبی فراهم میکند. هر دو نسخه روی رینگهای ۱۶ اینچی سوار شدهاند که شاید به زیبایی رینگهای بزرگتر نباشد، اما برای دفع ضربات آسفالتهای ناهموار ما و کاهش هزینههای لاستیک، انتخابی هوشمندانه محسوب میشود.
در بخش ایمنی و رفاهی، لیست کاملی شامل شش کیسه هوا، سیستم کنترل پایداری، ترمز اضطراری خودکار و رادارهای نقطه کور و خروج از خط دیده میشود. وجود کروز کنترل، تهویه خودکار و سیستم تصفیه هوای کابین (که برای هوای آلوده کلانشهرها نعمتی است)، در کنار نمایشگر لمسی و پشت آمپر دیجیتال، فضای مدرنی را ایجاد کرده است. البته نسخه ۱۲۸ به عنوان مدل فولتر، آپشنهای رفاهی بیشتری نسبت به مدل ۵۵ دارد، اما پایه و اساس فنی هر دو یکسان است و میتوانند استانداردهای حملونقل عمومی را ارتقا دهند.
اولین نظر را بنویسید